Uncategorized

«Կաթի հետ աշխատանքը սիրել ու ստանալ առավելագույն արտադրանք». ՄԱՎԵՏԱ ծրագրի հրահանգիչ Արփինե Սարգսյան

«Հայաստանում գյուղատնտեսության ոլորտում մասնագիտական կրթության և ուսուցման արդիականացում» (ՄԱՎԵՏԱ) ծրագրի շրջանակներում Լոռու մարզում կաթի և կաթնամթերքի արտադրության, Ստեփանավանի պետական գյուղատնտեսական քոլեջից աշկերտներ ունենալու, մասնագիտության մեջ խորանալու պլանների մասին զրուցել ենք  ծրագրի գործընկեր «ՎԻՎԱ ԿԱԹ» կաթնամթերք արտադրող ընկերության պանրի վարպետ  Արփինե Սարգսյանի հետ։

Արփինե Սարգսյանն ապրում և աշխատում է հայրենի Լոռու մարզի հյուսիսում գտնվող Տաշիր քաղաքում: Տարածաշրջան, որը հայտնի է պանրի արտադրությամբ, որտեղ անց են կացվում պանրի փառատոններ։

Արփինեն ավելի քան հինգ տարի որպես պանրի վարպետ աշխատում է «ՎԻՎԱ ԿԱԹ» կաթնամթերք արտադրող գործարանում։ Ընկերությունը, որը գործում է 2003 թվականից, սկզբում արտադրում էր միայն պանիր: 2019 թվականից այն ընդլայնեց իր գործունեությունը՝ զբաղվելով նաև կաթնամթերքի արտադրությամբ։

«Կաթի հետ աշխատելը արվեստ է»,- փայլող աչքերով բացատրում է Արփինեն՝ իր աշխատանքի մասին խոսելիս: «Ես սիրում եմ այն ավելի արժեքավոր մթերքի ​​փոխակերպելու գործընթացը: Իմ նպատակն է միշտ ստանալ առավելագույն արդյունք՝ պահպանելով ամենաբարձր որակը»,- շարունակում է նա՝ ընդգծելով, որ կաթնամթերքն արտադրվում է ընկերությանը պատկանող անասնաֆերմայից ստացված անարատ կաթից՝ սննդամթերքի արտադրության  չափորոշիչներին համապատասխան։

«Պանրի տեսականին ներառում է չանախ, լոռի, չեչիլ, հորած պանիրներ, իսկ կաթնամթերքինը՝ թթվասեր, մածուն, քամած մածուն, կաթնաշոռ, թան»,- ոգևորությամբ թվարկում է երիտասարդ պանրի վարպետը՝ մատնանշելով իրենց ընկերության առաջարկած ընտրանին։

Նվիրում յուրաքանչյուր մանրուքում

Նրա նվիրվածությունն իր աշխատանքին ակնհայտ էր նույնիսկ իր ծննդյան օրը։ Այդ օրը մարդկանց մեծամասնությունը նախընտրում է անցկացնել ավելի տոնական տրամադրությամբ, մինչդեռ Արփինեն շրջում էր արտադրամասով, համակարգում գործընկերների աշխատանքը, ցուցումներ տալիս Ստեփանավանի պետական գյուղատնտեսական քոլեջի ուսանողներին, որոնք իրենց տեսական գիտելիքներն ամրապնդում են գործնական հմտություններով։

Ժպտալով հիշում է նաև նախորդ ծննդյան օրը։ «Տնօրենը զանգեց և ասաց, որ 5 տոննա կաթ ենք ստացել, որից պետք է պանիր պատրաստենք։ Հեշտ չէր, բայց երբ սիրում ես այն, ինչ անում ես, նույնիսկ նման մարտահրավերները պարգևատրելի են թվում»,- շարունակում է մեր զրուցակիցը։

Հաջորդ սերնդի ձևավորում

«Գյուղատնտեսության ոլորտում մասնագիտական ​​կրթության և ուսուցման արդիականացում» (ՄԱՎԵՏԱ) ծրագրի շրջանակներում «ՎԻՎԱ» կաթնամթերքի գործարանը սերտ համագործակցում է ծրագրի գործընկեր Ստեփանավանի պետական ​​գյուղատնտեսական քոլեջի հետ և ընդունում աշկերտներ։ Արփինեն մասնակցել է տարբեր մասնագիտական և մեթոդական դասընթացների և ձեռք բերել հրահանգչի հմտություն ու կարողություն։ Այժմ, որպես գործատու և հրահանգիչ, նա մեծ ներուժ է տեսնում կաթ և կաթնամթերքի տեխնոլոգիա մասնագիտությամբ դուալ կրթությամբ սովորող աշկերտների և երիտասարդ մասնագետների մեջ։

«Յուրաքանչյուր աշկերտ եզակի է»,- ասում է նա՝ ընդգծելով հրահանգչի իր անհատական ​​մոտեցումը: «Ոմանք արագ են սովորում, մյուսներն ավելի շատ առաջնորդության կարիք ունեն, բայց ես իմ մոտեցումը հարմարեցնում եմ նրանց կարողություններին: Մեզ պետք են հմուտ մասնագետներ այս ոլորտում, և մեր ընկերությունն ուրախ է օգնել նրանց ձեռք բերելու այնպիսի մասնագիտական հմտություն ու կարողություն, որ աշխատաշուկայում դառնան մրցունակ մասնագետներ»:

Մարտահրավերներ և ձգտումներ

Չնայած իր հաջողությանը, Արփինեն ընդունում է կաթնամթերքի ոլորտում աշխատելու դժվարությունները: «Այժմ համալրում ենք լաբորատորիան ժամանակակից սարքավորումներով՝ խստորեն վերահսկելու արտադրական ամբողջ գործընթացը»,- ընդգծում է նա։ «Չնայած շատ բան եմ սովորել աշխատանքի ընթացքում, այնուամենայնիվ` տեսական գիտելիքներս խորացնելու կարիք եմ տեսնում»:

Մասնագիտական աճ ունենալու ցանկությունը նրան ոգեշնչել է մտածել գյուղատնտեսական քոլեջ ընդունվելու մասին՝ ստանալու մասնագիտական կրթություն: «Ես գործնական փորձ ունեմ, բայց տեսական մասի ամրապնդումն ինձ ավելի լավը կդարձնի այն գործում, ինչն այս պահին անում եմ», – վստահ ասում է նա:

Ապագայի տեսլական

Արփինեի ապագայի տեսլականը դուրս է գալիս նրա անձնական աճից: Նա երազում է Լոռիում բարձրացնել կաթնամթերքի արտադրության չափանիշները և ոգեշնչել ավելի շատ երիտասարդների միանալ ոլորտին։ «Այստեղ այնքան մեծ ներուժ կա, որ ճիշտ ուսուցման դեպքում կարող ենք Լոռին դարձնել բարձրորակ կաթնամթերքի կենտրոն»:

Արփինեի համար իր աշխատանքը ավելին է, քան պարզապես աշխատանքը․ դա կոչում է։ «Կաթը պարզապես բաղադրիչ չէ», – ասում է նա ժպտալով: «Դա ավանդույթի, ապրուստի և ապագայի հիմքն է, որը մենք կարող ենք միասին կառուցել»:

Արփինե Սարգսյանն իր նվիրվածությամբ և իր աշխատանքի հանդեպ սիրով ոչ միայն կաթնամթերք է արտադրում, այլև Լոռու մարզում սնուցում որակի, նորարարության և հրահանգչի ժառանգություն:

ՄԱՎԵՏԱ ծրագիրը ֆինանսավորվում է միջազգային և տեղական կազմակերպությունների լայն կոալիցիայի կողմից՝ Շվեյցարիայի զարգացման և համագործակցության գործակալության (SDC) գլխավորությամբ, ներառյալ Ավստրիական զարգացման գործակալությունը (ADA), Գերմանիայի տնտեսական համագործակցության և զարգացման նախարարությունը (BMZ), Հայաստանի կառավարությունը, HEKS/EPER ՀԿ–ն, Իզմիրլյան հիմնադրամը, Ռազմավարական զարգացման գործակալություն (ՌԶԳ) ՀԿ–ն և «Վանանդ Ագրո» ՓԲԸ–ն:
Ծրագիրն իրականացնող գործընկերներն են Գերմանական միջազգային համագործակցության ընկերությունը (GIZ) և HEKS/EPER ՀԿ–ն՝ ՌԶԳ–ի և Բեռնի Կիրառական գիտությունների համալսարանի (HAFL) գյուղատնտեսական, անտառային և պարենային գիտությունների դպրոցի ներգրավմամբ։

Uncategorized

«Եթե սիրով չմտար ֆերմա՝ մասնագետ չես դառնա»․ ՄԱՎԵՏԱ ծրագրի գործընկեր Գագիկ Անդրանիկյան

«Հայաստանում գյուղատնտեսության ոլորտում մասնագիտական կրթության և ուսուցման արդիականացում» (ՄԱՎԵՏԱ) ծրագրի շրջանակներում Սյունիքի մարզում անասնաբույժի ու կենդանիների արհեստական սերմնավորման տեխնիկի պահանջարկի, աշխատանքային հեռանկարի, աշկերտության առավելությունների և ՄԱՎԵՏԱ ծրագրի հետ համագործակցության մասին զրուցել ենք ծրագրի գործընկեր Գագիկ Անդրանիկյանի հետ։

Անդրանիկյանին հանդիպեցինք իր ֆերմայում, որը գտնվում է Գորիս համայնքի Վերիշեն բնակավայրում։ Մինչև սեփականաշնորհումը այստեղ եղել է արհեստական սերմնավորման կայան։  Այժմ այն ընտանեկան ֆերմա է։

Հ։ Քանի՞ տարի է որ զբաղվում եք կենդանիների արհեստական սերմնավորմամբ։

Պ։ 33 տարի։ Աշխատում եմ 1991 թվականից։ Մինչև այդ՝ 1986 թվականից, դեռ Խորհրդային Միության տարիներին, նույնպես աշխատել եմ այստեղ՝ որպես գլխավոր կենդանաբույծ։ Այն ժամանակ տարվա մեջ սերմնավորում էինք մոտավորապես 8-9 հազար գլուխ կենդանի։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո մի կերպ պահեցինք որոշ չափանիշներ, բայց շատ քիչ տևեց։ Ինչպես ամբողջ հանրապետությունում, այնպես էլ մեզ մոտ, խնդիրները շատ էին․ մարդիկ կամ վճարունակ չէին, կամ չէին ցանկանում, կամ այլ խնդիրներ կային։ Բայց մենք միշտ կազմ պատրաստ ենք եղել աշխատելու համար և ոչ մեկի չենք մերժել։

Հիմա պահանջարկը քիչ է։ Հիմնականում պատճառաբանում են թանկացումները, բայց իրականում ովքեր ուզում են օգտվել այդ ծառայությունից՝ գնին չեն նայում։

Հ։ Իսկ Ձեր կարծիքով արդարացվա՞ծ է արհեստական սերմնավորման փորձը։

Պ։ Միանշանակ արդարացված է։ Այսօր կաթնատվությունը բավականին բարձր է, և կենդանիներ պահողներն ու մենատնտեսները լավ գիտեն դա։

Կաթնատվությունը և մթերատվությունը գնահատելով՝ զգում ես, որ արհեստականորեն սերմնավորված խոշոր եղջերավոր կենդանիների մոտ այս չափանիշները բարձր են, և մարդիկ գնում են այդ քայլին գիտակցված։

Հ։ Մենք գիտենք նաև, որ Դուք ՄԱՎԵՏԱ ծրագրի գործընկեր եք։ Ինչպե՞ս է համագործակցությունը սկսվել։

Պ։ Ռազմավարական զարգացման գործակալության հետ աշխատում եմ մոտ 14 տարի։ Համագործակցում ենք ու լավ ենք համագործակցում։ Ես բոլոր հարցերում, գործունեության բոլոր ոլորտներում պարտաճանաչ եմ։ Նույնը կասեմ ՌԶԳ-ի մասին։ Տարիներ առաջ եկան և մարզում կենդանիների արհեստական սերմնավորման մասնագետներ պատրաստեցին, մոտ 11-12 հոգի։ Ես այն ժամանակ աշխատում էի մասնագիտությամբ, այսօր էլ շարունակում եմ նույն կերպ։

Հ։ Իսկ կա՞ պահանջարկ։ Գիտենք նաև, որ համագործակցում եք Գորիսի պետական գյուղատնտեսական քոլեջի հետ։ Ի՞նչ է այն իրենից ենթադրում։

Պ։ Այո, համագործակցությունը Գորիսի գյուղատնտեսական քոլեջի հետ իրականացվում է ՄԱՎԵՏԱ ծրագրով։

Տեսեք՝ նշանակված է, որ պիտի ուսանողներ գան, բայց դեռևս շատ չեն։ Կուզեի, որ ավելի շատ ուսանողներ ընտրեն այս մասնագիտությունը և գործնական պարապմունքների համար ֆերմա գան։ Իմ ուսանողական տարիներին ագրարային համալսարանում ուսանողների մեծ մասը սովորում էր դիպլոմի համար։ Այդ խնդիրը մասամբ նաև հիմա է առկա։ Եթե եկել ես անասնաբուժություն ես ուսումնասիրում, ապա սովորի՛ր, որ դառնաս անասնաբույժ, ոչ թե ասես՝ «ես էլ եմ սովորել և ավարտել գյուղատնտեսական քոլեջը»։

Հ։ Իսկ Ձեր կարծիքով դուալ ուսուցումը, որն արդեն ներդրված է, օրինակ՝ նույն անասնաբուժություն մասնագիտության համար, արդյո՞ք շահագրգռում է ուսանողներին ավելի լավ մասնագետ դառնալ։

Պ։ Այն շատ լավ ծրագիր է։ Ես նույնպես կարծում եմ, որ տեսականը և գործնականը պետք է լրացնեն միմյանց։ Հիմա ծրագրի իմաստը դա է, որ ուսանողը, այս դեպքում՝ աշկերտը, դառնա մրցունակ մասնագետ և միայն տեսություն չկարդա ու վաղը մոռանա, այլ գործնականում տեսնի, կիրառի և դառնա մասնագետ։ Ընդ որում՝ մասնագետը, որպեսզի լավ մասնագետ լինի ու լավ աշխատի, իրավունք չունի իր մասնագիտությունից բացի ուրիշ գործով զբաղվելու։ Միայն այսպես նա կարող է խորանա իր ոլորտում, ոչ թե մտածի կողմնակի հարցերի մասին։ Անասնաբույժը, արհեստական սերմնավորման տեխնիկը պետք է ազատ լինեն կանչի համար, որովհետև գործ ունեն կենդանիների հետ ու նրանց հետ կապված ոչինչ չեն կարող պլանավորել։

Ինձ մոտ աշկերտներ ուղարկում են արհեստական սերմնավորման տեխնիկա սովորեցնելու։ Ես մեծ հաճույքով համաձայնվել եմ․ թո՛ղ գան, կսովորեցնեմ, ամենավերջին գաղտնիքներս բացեմ նրանց առջև։

Հ։ Ի՞նչ կասեք ուսանողներին, ապագա անասնաբույժներին կամ կենդանիների արհեստական սերմնավորման տեխնիկի մասնագիտությամբ  հետաքրքրվողներին։

Պ։ Ես պատրաստ եմ ամեն րոպե, ամեն վայրկյան իմ ուժերի ներածին չափով օգնելու։ Ինձ մոտ «չէ» ասելու, «ժամանակ չունեմ», «վաղը, մյուս օրը կամ էն մյուս օրը» նման բաներ չկան։ Այս ծառայությունը բժշկական շտապ օգնության պես միշտ պատրաստ պետք է լինի։ Եթե պատրաստ չեղար, ապա դու հաճախորդ ես կորցնում։ Դա էլ կա: Այստեղ արդեն ծննդյան օր, հարսանիք, Նոր տարի կամ այլ արարողություն որևէ կերպ չպետք է ազդի։ Սա բժշկի աշխատանք է․ պետք է կարողանաս քո գործը անխափան անել։

Նրանք, ովքեր ուզում են աշխատել, պետք է սիրեն մասնագիտությունը։ Եթե այն չսիրեցին, ապա ավելորդ կոշիկ մաշելն ու կրթօջախ հասնելն արդեն շքեղություն է։ Եթե սիրով չմտար ֆերմա՝ մասնագետ չես դառնա։ Պիտի կենդանուն սիրես, պիտի կենդանու տիրոջը հարգես։ Սա է գաղտնիքը։

Հ։ Շնորհակալություն։

Պ։ Խնդրեմ։

ՄԱՎԵՏԱ ծրագիրը ֆինանսավորվում է միջազգային և տեղական կազմակերպությունների լայն կոալիցիայի կողմից՝ Շվեյցարիայի զարգացման և համագործակցության գործակալության (SDC) գլխավորությամբ, ներառյալ Ավստրիական զարգացման գործակալությունը (ADA), Գերմանիայի տնտեսական համագործակցության և զարգացման նախարարությունը (BMZ), Հայաստանի կառավարությունը, Շվեյցարիայի եկեղեցու օգնություն (HEKS/EPER) ՀԿ-ն, Իզմիրլյան հիմնադրամը, Ռազմավարական զարգացման գործակալություն (ՌԶԳ) ՀԿ-ն և «Վանանդ Ագրո» ՓԲԸ-ն:

 Ծրագիրն իրականացնող գործընկերներն են Գերմանական զարգացման գործակալությունը (GIZ) և Շվեյցարիայի եկեղեցու օգնություն (HEKS/EPER) ՀԿ-ն՝ ՌԶԳ-ի և Բեռնի Կիրառական գիտությունների համալսարանի (HAFL) գյուղատնտեսական, անտառային և պարենային գիտությունների դպրոցի ներգրավմամբ:

Uncategorized

Ոլորտը բաց է նոր անասնաբույժների համար

«Կենդանիներին բուժելն ինձ գոհունակություն է պատճառում»,- անասնաբույժ Սևակ Սահակյանը կենդանիներին սիրում է մանկուց և մասնագիտությունը գիտակցաբար է ընտրել։

Սևակ Սահակյանը ծնվել ու մեծացել է Ճամբարակում։ Կենդանիներին բուժելու առաջին փորձերն արել է դեռ դպրոցում սովորելու տարիներին։

«Անասնաբույժից համապատասխան դեղ ու ներարկիչ էի ուզում և ինքս սրսկում»,- վերհիշում է Սահակյանը՝ նշելով, թե ինչպես էին բոլորը խոսում, որ ինքը կարողանում է ճիշտ ներարկում կատարել։ Խոստովանում է, որ ոգևորվել է ու դիմել ագրարային համալսարան։

Համալարանական գիտելիքներն ապագա անասնաբույժին թույլ են տվել բանակում որպես բուժակ աշխատել և առաջին օգնություն ցուցաբերել ծառայակիցներին։ Ինչևէ, Սևակ Սահակյանը հաստատակամ է եղել հայրենի տուն վերադառնալու ու կենդանիներին բուժելու իր որոշման մեջ։

«24 ժամը չի հերիքում»,- խոստովանում է անասնաբույժն ու նշում, որ մասնագիտական նրբություններով լի աշխատանքի պլանավորման առաջնահերթությունները շատ հաճախ չեն ընկալվում կենդանիների տերերի կողմից։ Պատճառը աշխատանքի ծավալներն են ու մասնագետների պակասը։

«Որպես համայնքային անասնաբույժ՝ ես հասցնում եմ անել պահանջվող աշխատանքի ընդամենը 30-40 տոկոսը։ Աշխատանք կա, ընդ որում՝ լավ վարձատրությամբ, մնում է անասնաբույժի մասնագիտությունն ընտրել ու գալ այս ոլորտ»,- Սահակյանը ցավով է նշում, որ երիտասարդների կողմից մեծ ցանկություն չի նկատում։ Բայց և չի ընկրկում։ Սեփական օրինակով է փորձում մասնագիտությունը խթանել ու գրավիչ դարձնել։

«Հաճախ եմ լսում «կուզեմ իմ տղան էլ քեզ նման անասնաբույժ դառնա» խոսքերը, ինչը ընդունում եմ որպես իմ աշխատանքի լավագույն գնահատական»,- ընդգծեց մեր զրուցակիցը՝ հավելելով, որ հանրության վստահությանն ու հարգանքին արժանանալու համար պետք է շատ ջանք թափել, աշխատել առանց հանգստյան օրերի։

«Գյուղական պայմաններում իրենց մասին այնքան չեն մտածում, ինչքան կենդանու համար են հոգ տանում»,- համոզմունք հայտնեց Սևակ Սահակյանը՝ մեզ հետ զրույցի ընթացքում պարբերաբար ներողություն խնդրելով կենդանաբուժական դեղատուն այցելած հաճախորդներին սպասարկելու ու կենդանիների տերերի զանգերին պատասխանելու համար։

Անասնաբույժը խոստովանում է, որ խոշոր եղջերավոր կենդանիների տերերը դժվարությամբ հակվեցին կենդանիների արհեստական սերմնավորմանը նախապատվություն տալու գաղափարին։ Բայց կարծրատիպերն աստիճանաբար կոտրվում են, և ցանկացողների թիվն օրեցօր ավելանում է։

Սահակյանը բազմաթիվ հետաքրքիր պատմությունների ականատեսն է լինում արհեստական սերմնավորման ծառայություն մատուցելիս։ Վերջերս իր հետ պատահած մի դեպքի մասին պատմեց․

«Դիլիջանից մի պապի էր կանչել կովին արհեստական սերմնավորում անելու համար։ Սովորականի պես հարցրեցի՝ նախընտրում է կաթնատու՞, թե՞ մսատու։ Պապին պատասխանեց, թե՝ ինչ ուզում ես արա, միայն հորթը սիրուն լինի»,- ծիծաղը չկարողացավ զսպել մեր զրուցակիցը։

Անասնաբույժը նաև փաստում է, որ այսօր աշխատանքը մի քանի անգամ հեշտացել է՝ պայմանավորված համապատասխան բժշկական գործիքների առկայությամբ, որոնց թվում են՝ մետաղաորսիչը, սոնոգրաֆիայի ապարատը, ծննդօգնության սարքը և այլն։ Ժամանակակից սարքավորումներն օգտագործելիս Սևակ Սահակյանը չի մոռանում մարդկային գործոնի մասին։

«Պետք է հասկանաս մարդկանց հոգեվիճակը, չպիտի նեղանաս նրանցից, եթե ինչ-որ տեղ զայրացած են կամ դժգոհ»,- նշեց մեր զրուցակիցը՝ հավելելով, որ մինչև կենդանուն չի բուժում, վարձատրության մասին չի խոսում։

Uncategorized

Յուրաքանչյուր բուժված կենդանի անասնաբույժի մասնագիտությամբ հիանալու գրավականն է

«Յուրաքանչյուր կենդանու բուժվելուց հետո հիանում եմ իմ աշխատանքով ու մասնագիտությամբ»,- անասնաբույժ Արագած Ղուլունցը խոստովանեց՝ դպրոցն ավարտելու պահին մասնագիտական այլ կողմնորոշում ուներ։

Ժամանակակից սարքավորումներով հագեցած Տեղ գյուղի իր անասնաբուժական կետում Ղուլունցը տարիների հեռավորությունից է հիշում մասնագիտության շուրջ քննարկումները.

«Երազում է զինվորական դառնալ և փաստաթղթերս պատրաստել էի ռազմական վարժարան ընդունվելու համար։ Տան փոքրն էի, ու մայրս չէր հաշտվում հեռավորության վրա ապրելու մտքի հետ։ Տեղի տվեցի մորս հորդորներին, իսկ հայրիկիս խորհրդով ընտրեցի անասնաբուժությունը»,- Արագած Ղուլունցը ընդգծեց, որ որոշումը կայացրել է հապճեպ, մասնագիտության նկատմամբ առանց որևէ հետաքրքրության։

Ինչևէ, մասնագիտությունը սիրել է անմիջապես։

«Եթե չսիրեի՝ 34 տարի չէի աշխատի»,-  ժպտալով պատասխանեց մեր զրուցակիցը՝ հավելելով, որ այս ողջ ընթացքում երբևէ չի բացակայել աշխատանքից։

Երևանում ուսումն ավարտելուց հետո Արագած Ղուլունցը աշխատանքի է անցել Գորիսի անասնաբուժական կայանում։ 1992 թվականին արցախյան պատերազմի ժամանակ հոր վիրավորվելուց հետո վերադարձել է հայրենի գյուղ՝ դառնալով  Տեղի համայնքային անասնաբույժը։

«Ռազմավարական զարգացման գործակալություն ՀԿ-ի հետ հանդիպումն իմ կյանքում և կարիերայում շատ բան է փոխել»,-  նշեց մեր զրուցակիցը՝ ընդգծելով կազմակերպության աջակցությունն անասնաբուժական կետի տեխնիկական հագեցվածության ապահովման գործում։

Անասնաբույժի խոսքով ժամանակի ընթացքում հանրության մոտ փոխվել է այն կարծրատիպը, որ կենդանուն բուժելու համար պետք չէ վճարել։ Այսօր այն ընկալվում է որպես ծառայություն, որի դիմաց պետք է վճարել։

Չնայած Ղուլունցի կարծիքով կենդանիների հետ ավելի հեշտ է աշխատել, քան նրանց տերերի, միևնույնն է՝ անվտանգության կանոններին պետք է հետևել՝ չմոռանալով, որ կենդանիները կարող են ագրեսիվ լինել։ Իր հետ պատահած վերջին պատմություններից մեկը հիշեց․

«Գնացել էի ֆերմա՝ կովին բուժօգնություն ցուցաբերելու։ Կովը ծանոթ էր, մի քանի օր առաջ էլ էի օգնել։ Վստահորեն մոտեցա, բայց ծնկիս այնպես հարվածեց, որ մի ամիս չէի կարողանում շարժվել»։

Անասնաբույժը ցավով է նշում, որ մարզում խոշոր ու մանր եղջերավոր կենդանիների գլխաքանակը վերջին տարիներին շեշտակիորեն կրճատվել է։ Պատճառը արոտավայրերի պակասն է, որն առաջացել է 2020 թվականի պատերազմից հետո՝ պայմանավորված ազատագրված տարածքների կորստով։

«Եկամտի պակասը հիասթափեցնում է  ֆերմերներին՝ կենդանիներին հոգ տանելու և ճիշտ խնամելու տեսանկյունից»,- ցավով արձանագրեց Ղուլունցը՝ ընդգծելով, որ անասնաբույժի համար ամենակարևորը հարգանք, վստահություն ունենալն է ֆերմերների և հանրության շրջանում։ Իսկ այդ վստահությունը հենց այնպես չի ձևավորվում․

«Լինում է, որ գիշերվա ժամը երեքին, չորսին զանգ ես ստանում։ Արթնանում ես, հագնվում ու անխոս գնում կենդանուն օգնելու։ Այլ տարբերակ չես էլ դիտարկում», – այսպես հիմնավորեց մեր զրուցակիցը՝ հավելելով, որ հեռախոսը միշտ պահում է հասանելի՝ անգամ հեռավոր տարածության վրա խորհուրդ տալու հնարավորության համար։

Անասնաբույժը հանրայնորեն պետք է ընկալվի որպես գիտելիք ունեցող մարդ

«Երբ առաջին անգամ փրկեցի կենդանու` հաստատակամություն ունեցա, որ կենդանիներին հնարավոր է փրկել, եթե համապատասխան գիտելիք ունես»,- 47 տարվա աշխատանքային փորձ ունեցող անասնաբույժ Արմեն Ջաղինյանի համար իր մասնագիտությունն առաջին հերթին գիտություն է և հեռու է ժողովրդական բժշկության մեթոդ լինելուց։

Արմեն Ջաղինյանը ծնվել ու մեծացել է Ստեփանավանում, ավարտել տեղի գյուղատնտեսական քոլեջը, այնուհետև ուսումը շարունակել Սանկտ Պետերբուրգի ագրարային համալսարանում և ստացել համաճարակաբանի մասնագիտացում:

«Մեր կուրսում 270 ուսանող կար, կեսից ավելին՝ աղջիկներ։ Կուզեի, որ Հայաստանում էլ այդպես լիներ»,- Ջաղինյանը նաև փաստում է, որ խորհրդային տարիներին անասնաբուժությունը հարգված ու գնահատված մասնագիտությունների շարքում էր։ Այսօր այն Հայաստանում ծերացող մասնագիտությունների թվին է պատկանում։

«Լավ մասնագետին լավ տեղ են տալիս։ Երբ ծառայության որակից գոհ են մնում՝ հարգում, դարձնում են ընտանիքի բարեկամ»,- Արմեն Ջաղինյանն ուզում է, որ հանրության կողմից անասնաբուժությունն ընկալվի գիտություն լինելու տեսանկյունից, իսկ անասնաբույժներն էլ, իրենց հերթին, մտածեն ճիշտ կերպար ստեղծելու մասին։

Ջաղինյանը վերհիշեց նաև, թե ինչպես գիտելիքներն իրեն օգնեցին  հաջողությամբ իրականացնել իր առաջին մասնագիտական առաջադրանքը․

«Դեռ երիտասարդ էի, համալսարանը նոր ավարտած, աշխատանքի էի անցել ֆերմաներից մեկում։ Գիշերային հերթափոխն իմն էր, իսկ երինջներից մեկը պետք է ծներ։ Հասկացա, որ զույգ է ունենալու ու տագնապի զգացում առաջացավ․հնարավոր է չկարողանամ։ Հետո կենտրոնացա ու ծննդօգնություն ցուցաբերեցի։ Հպարտություն ապրեցի, որ կարողացա»,- մեծ բավականությամբ շեշտեց անասնաբույժը։

Ջաղինյանը երկար տարիներ դասավանդում է նաև Ստեփանավանի պետական գյուղատնտեսական քոլեջում։ Համոզված է, որ կենդանիների նկատմամբ ուսանողի մոտ մի փոքր սեր լինելու դեպքում այդ հետաքրքրությունը կարելի է զարգացնել այնպես, որ կրակը բոց դառնա։

«Անասնաբույժների նկատմամբ պետական վերաբերմունքի մեջ դրական փոփոխություն կա։ Գնահատելի է նաև, որ «ՄԱՎԵՏԱ» (Հայաստանում գյուղատնտեսության ոլորտում մասնագիտական կրթության և ուսուցման արդիականացում) ծրագրի շրջանակներում մասնագիտությունը դուալ կրթական մոտեցմամբ ներդրված է մի շարք քոլեջներում»,- նշեց Ջաղինյանը՝ ընդգծելով, որ ավելի շատ ջանքեր են պետք մասնագիտության ծերացման խնդիրը լուծելու համար։

«Այսօրվա պայմանները մի քանի ագամ բարելավված են, ունենք տեխնիկապես հագեցած անասնաբուժական կետ, որը մասնագիտական և տեխնիկական աջակցություն է ցուցաբերում համայնքի ու մարզի անասնաբույժներին»,- հպարտությամբ նշեց Արմեն Ջաղինյանը՝ շեշտելով, որ աշխատում են առանց հանգստյան օրերի: